Uit het dagboek van Adriaan.
14 januari 2002
Beste boeren, burgers en buitenlui,
Wat 'n week, wat 'n week!
Vuurtje steken en bomen kappen zijn dingen die mannen in jongens doen veranderen. Acht grote populieren moesten helaas geveld worden. Aangetast door kanker en boktor was er geen houden meer aan. Met geraas werd de kettingzaag in stelling gebracht. Ruim 15 jaar groeien om in 1 minuut gestrekt in het veld te liggen.
In de najaarsstorm vorig jaar waren er al twee populieren omgewaaid. Toen we de boom tot stukken brandhout trachten om te vormen, zagen we een compleet gangen stelstel. Grote roze rupsen hadden zich verschanst in de gangen en vraten zich vastberaden verder de boom in. Boktor luidde de conclusie.
Ook de andere bomen bleken er mee aangetast. Binnen enkele uren lagen ze in stukken gezaagd in het veld. Iedere keer spoot de adrenaline door het bloed als de boom door de auto in de juiste valrichting werd getrokken. Met een daverende klap sloot de boom fase af. Van nu af aan slechts brandhout.
Voor de hovenier was het een klus voor mij hartzeer om zo'n boom te zien vallen.
We gaan een nieuwe laan aanplanten van essen. Het spreekwoord zegt;" boompje groot, plantertje dood."
Het zal heel wat jaren duren, toch hoop ik grote essen te mogen zien.
We hebben het niet voor het zeggen. Zo ben je een boom en zo ben je geveld.
Zo ook met onze Romeo. Eindelijk hadden we geen loopse teef meer thuis, is de hond van de achterburen aan de beurt. Romeo zijn hormonenniveau was net tot een acceptabel punt gedaald toen de teef van de achterburen zijn driften aanmoedigde tot grote hoogten. Gek eigenlijk dat zo'n kleine Jack Russel iets in een grote herder ziet. Zelf met een trapje en veel lef, helpt het niet als je Romeo heet om zo'n grote teef te bestormen en te veroveren. We misten hem al even maandagavond. Dinsdag schreeuwde een van de jongens dat Romeo gewond was. Zijn hele linker kant lag open. Zijn oogkas zwaar beschadigd en zijn lip was volledig weg. Ook zijn poten en buik hadden verschrikkelijke wonden. Eerst beschuldigde ik de hond van de buren die in de buurt was van onze hond. Het is wel een vurig baasje, maar achteraf bleek het verhaal anders te zijn. Enkele dagen na de ramp, werd ons verteld dat op het erf van de achterburen iemand Romeo had aangereden. Hoe weet ik nog steeds niet precies, maar dat het een grote klap geweest moet zijn, kan niets anders. De charmeur en vurige minnaar die Romeo wilde zijn is nu een hoopje hond dat tracht te overleven.
Ook Amber kreeg haar portie ellende. Gulzig als honden kunnen zijn, griste zij het stuk brood met het ontwormingsmiddel voor paarden weg, toen het op de grond viel. Paarden vinden het vies spul en zo ook onze Shetjes. Alsof het een lama was spuugde hij het brood met de pasta daarop weg. Amber ving het in de vlucht op. Enkele uren later begon ze mank te lopen en was ze haar coördinatie volledig kwijt. Binnen enkele uren werd het slechter. O nee toch! Niet ook Amber!
Eerst Baik dood, daarna Romeo zwaar in de vernieling en nu Amber? Amber had zware vergiftigingsverschijnselen en moest met spoed naar het UMC in Utrecht.
Gelukkig is ze opgeknapt en weer thuis. Maar het is wel even schrikken.
Gelukkig is er ook goed nieuws. Een van de Fell-ponies was zeer schuw. We hebben hem even moeten helpen om meer vertrouwen te krijgen. Parmantig stappen we nu rond met John en Cliff. Het zijn bijzonder lieve dieren, die ook naar de dieren en ons een goede aanvulling lijken te zijn.
Nu het werken in de tuin wat minder is, hebben we nog genoeg buiten klussen.
De dieren en gebouwen krijgen iets meer aandacht. Ook het maken van vogelkastjes en schuilplaatsen voor kleine roofdieren vergt tijd en aandacht.
Al met al was deze week er een die ik liever niet mee maak, maar werken en leven in de natuur betekent niet alleen leuke dingen mee maken en mooie dingen zien. Op het leven dat wordt gelaten, bouwt de natuur haar toekomst.
Het begin en het einde ontmoeten elkaar in een eeuwigdurend ritueel.
Met stichtelijke groet,
|
