Uit het dagboek van Adriaan.
8 januari 2001
Beste boeren, burgers en buitenlui,
Hemels gevoel
De kerstliederen ijlen langzaam weg in de midwinternacht. De witte kerst is weer gewoon groen geworden. De sneeuw heeft de vorm van kille regendruppels aangenomen en de ster van Bethlehem is stilletjes verdwenen. Stond gisteren Janneke Maan nog in volle glorie aan de sterrenhemel, vandaag is zij gehuld in de sluier die maansverduistering heet.
Het is zo aarde donker op het erf, dat het een mysterieus gevoel geeft. De sterren staan te flonkeren, maar de maan is verduisterd.
Dan in deze duisternis vliegt er rakelings een uiltje langs mij heen. Hij heeft geen last van de donker dagen. De duisternis maakt het juist voor hem leefbaar.
Kennelijk beginnen de voorjaarskriebels bij de uilen erg vroeg want met een intens gekrijs laat hij weten dat hij beschikbaar is voor de liefde. Nu maakt een volle maan bij menig mens een gevoel voor romantiek los, maar krijsend om een vrouwtje roepen, zie ik me nog niet doen.
Er is veel te beleven tussen hemel en aarde. Steeds weer ben ik gefascineerd door de schepping. Ons steenuiltje heeft een vaste plek in een kist we met werkelijk halsbrekende toeren in een van de eikenbomen hebben opgehangen. Overdag zit hij daar parmantig als een wijze vorst starend over zijn koninkrijk.
Toen ik zaterdag even een paar uurtjes in de tuin bezig was hield hij mij goed in de gaten. De grote kraalogen priemden in mijn rug of keken me ondoorgrondelijk aan. Meneer de uil is inmiddels deel van de dierenfamilie geworden zoals je merkt. Onze honden moesten nog wel even wennen aan het kabaal dat deze vogel kan maken zo midden in de nacht. Blaffend reageren ze op alles wat vreemd is, dus ook op krijsende uilen. En uitgerekend als een van de kinderen je net heeft wakker gemaakt omdat ze zo'n enge droom had en je net weer inslaapt, zit er een krijsende uil in boom voor je slaapkamerraam zich uit leven omdat de voorjaarskriebels zo heftig zijn. De volgende ochtend voelde ik mij net een kasteelheer omdat ik over mijn eigen wallen onder mijn ogen kon heen kijken. En dan zeggen de Engelsen nog "my home is my castle !".
Deze week hebben we de planning doorgenomen voor dit komende voorjaar.
De pergola's afbouwen, de kinderboerderij afwerken, de modeltuinen aanleggen, de borders in de achtertuin inrichten, kortom werk genoeg. Het is zo heerlijk om te dagdromen over je tuin en scheppend bezig te zijn in de natuur. Plannen maken en voorbereiden is net zo leuk als de tuinklussen zelf. De aarde onder je nagels is zo lelijk nog niet. Als je eenmaal het gevoel kent om met je handen in moeder aarde te wroeten, raak je er snel aan verslingerd. Liefde voor planten en dieren maakt je een ander mens. Genieten leer je niet één, twee, drie. Het is een kunst, een hogere levensvorm. Een wandeling in het bos, een bezoekje aan een
kwekerij of tuincentrum, kijken naar de dieren om ons heen en je realiseren dat alles zo nauw aan elkaar verbonden is geeft mij een hemels gevoel.
Dan neem je een helse nachtrust maar op de koop toe. Een uil met voorjaarkriebels begrijp ik wel…
Met een hemelse groet,
|
