Uit het dagboek van Adriaan.
17 februari 2002
Beste boeren, burgers en buitenlui,
Even tussendoor.
Heerlijk zo op zondagmiddag even lekker tussendoor in het zonnetje met elkaar koffie drinken. De katten, kippen, honden en schapen, alles lag even in het zonnetje weg te dromen.
Je hoort het gras wakker worden. De eerste krokussen staan uitdagend snel boven de grond. En de forsythia is nog nooit zo snel in bloei geweest. Half februari horen we de elfstedentocht te rijden.
Tussen de regenbuien door is het toch heerlijk genieten van die waaghalzen die zich nu al bloot geven in een prille bloei. Ook de fruitbomen beginnen al in knop te komen. Ik moet er niet aan denken dat ze vroeg bloeien en er nog nachtvorst komt.
Gestimuleerd door het zonnetje en het zachte weer, heb ik nog even vlug tussendoor wat bollen gepoot.
Misschien is het wel heel onverantwoord, maar echt gelegenheid had ik tot nu toe niet echt gehad om ze te poten. Of het vroor, of het was veel te nat en drassig. Gelukkig kon ik in het weekend mijn laatste bollen kwijt in de zachte grond. Soms moet je eigenwijs zijn en maar eens experimenteren.
Deze komende week worden de bomen aangeleverd. We hopen twee hele grote tamme kastanjes te planten achter de boerderij. Het is altijd mooi als een boom de daklijn doorsnijdt. Bomen geven sfeer en beschutting. De liefde voor tamme kastanjes is bij ons in Parijs ontstaan, waar in de herfst op vrijwel elke hoek een verkoper van gepofte kastanjes staat. We vinden het heerlijk.
Dat ze kunnen ontploffen wisten we niet. Mia had wat tamme kastanjes in de oven gedaan. Onder het eten zagen we de bruine jongens heerlijk gaar worden, tot er met een enorme knal de ovenklep uit zijn verband sprong en de keuken met werkelijk duizenden stukjes tamme kastanje bezaaid lag. Of er een granaat naar binnen was gegooid. We schrokken zo hard van die reuze knal, dat we al schreeuwend en gillend onze positieven trachten op een rijtje te krijgen. Hoezo tamme kastanjes. Wilde ongetemde ellendelingen zijn het.
Juist, daarom onze eigen bomen. Is kijken of we ze tam krijgen.
Terwijl ik dit schrijf hoor ik dat de thee klaar is. We gaan op het terras bij de vijvers zitten. Lekker in het zonnetje en uit de wind. De prachtige pergola's van Hillhout vinden we een sieraad. We zitten daar dan ook graag en genieten van het weidse uitzicht. Naar de weersverwachting luister ik vandaag maar even niet. Het kan alleen maar tegenvallen denk ik.
Met een tevreden groet,
|
