Uit het dagboek van Adriaan.
22 januari 2001
Beste boeren, burgers en buitenlui,
In blijde verwachting.
Opgetogen werd ons verteld dat bij de buren de eerste lammeren geboren waren.
Een vroege lente. In een witte weide stonden rillend van de kou twee mini schaapjes. Onzeker lopen ze de moeder, een kudde schaap achterna. Moeder natuur doet ons verstelt staan. Je zou zo je jas uit willen trekken en ze om de lammetjes heen slaan. Eerlijk gezegd vind ik het geen gezicht om midden in de winter twee van die knuffels te zien rond huppelen.
Ik dacht nog wel even tijd te hebben om de stal verder af te maken, zodat de schapen straks in ons speciaal in gerichte "kraam-hotel", relaxed hun lammeren ter wereld kunnen brengen.
De onverwachte blijde gebeurtenis bij de buren, was de aanleiding om na de koffie toch maar aan de slag te gaan. Als vader van zeven kinderen en even zoveel geboortes weet je dat kraamvrouwen met hun nestjesdrang alles piekfijn in orde willen hebben. Ik meen bij mijn schapen dezelfde pietluttigheid in hun ogen te bespeuren. Oppassen geblazen dus. Met vliegende vaart sloopte ik uit de oude koeienstal rubber matten. De kinderboerderij is een oude varkensstal met een betonnen vloer met roosters er in. Ik ben blij geen varken te zijn. Van enig comfort is geen sprake. Daar lig je dan spaarvarken te zijn in een klein hokje van 80 cm breed en 2.50 meter lang. We hebben met plezier alle hokken eruit gesloopt. Op de betonnen roosters boven de mestput, hebben we nu de oude rubbermatten uit de koeienstal gelegd en daarop een dikke laag stro.
Met enig genoegen nodigde ik mijn vrouw uit de kraam kamer te inspecteren. Per slot van rekening is zij de deskundige als het om "werpen" gaat.
Het stro was voor de honden in ieder geval zo uitnodigend om er eens heerlijk in te gaan ravotten. Schalks keek ik naar de boerin. De avondschemer in de stal gaf een bemoedigende knipoog. Bij de buren was het toch ook al voorjaar, ging het door mijn hoofd. Een koude bries woei door een kapot raam. Mijn schalkse blik werd niet herkend. Nee, het tegendeel bleek waar. "Adriaan, als je iets doet, doe het dan goed, en maak het raam gelijk dicht!" "Je kunt die beesten toch niet in de tocht zetten!". Met een zielig "Ja baas", ging ik nog maar even aan de slag.
Het resultaat is wel een piekfijn stalletje.
Inmiddels weten de schapen de weg. Als de herder aan het einde van de dag het hek open zet, gaan ze recht op de stal af. Het is dat ze niet kunnen praten, maar anders…….! We gaan aftellen. Begin maart moeten bij ons de eerste lammeren komen. Ik hoef me niet lam te schrikken, als ze per ongeluk eerder komen.
De schapen en de kraamzorg hebben de kraamkamer goed gekeurd kan rustig gaan slapen en in blijde verwachting dromen van de lente…!
Met een verwachtingsvolle groet,
|
