Uit het dagboek van Adriaan.
5 februari 2001
Beste boeren, burgers en buitenlui,
Zomaar een zondagochtend
Afgelopen week brachten we enkele heerlijke dagen in Kreta door.
Verwelkomd door een stevige sneeuwbui landen we op Schiphol.
Zo zit je in een T-shirt aan zee te genieten van het zonnetje en binnen een paar uurtjes zit je weer midden in een Hollands sneeuwlandschap. Beiden vinden we iets om van te genieten.
Op de een of andere manier was ik zondagochtend nogal uitgeslapen. Terwijl de anderen in ons gezin nog heerlijk lagen te genieten van het warme dekbed en dromenland verkozen voor de koude werkelijkheid, trok ik, nog voor de haan kraaide, de laarzen aan. De sneeuw witte deken gaf in de ochtendschemer een mysterieuze sfeer. Ik had mij voorgenomen om een lekker door de weilanden te wandelen. Jas aan en hoed op. De laarzen stonden opgewarmd in de startblokken. Koud was het niet, nat wel ! OP onze vakanties in Engeland hebben we geleerd om heerlijk door de velden en weilanden te wandelen. De Pubs in de gezellige dorpjes deden we aan voor een heerlijke verfrissing. De glazen waren echter altijd zo groot dat de terugweg langer leek. Wandelen met klotsend bier in je buik is niet echt aan te bevelen. Maar goed, daar had ik zondagochtend geen last van. In Nederland zijn we het niet gewoon om door de weilanden te wandelen. Scheldende boeren, vreemd kijkende bewoners, prikkeldraad en eindeloos veel sloten vormen het Nederlandse ontmoedigingsbeleid. Daar liet ik me, zo had ik me voorgenomen, niet door afschrikken
De minuten vlogen als wilde vogels weg. Na enkele uren gelopen te hebben, kwam het huis weer in zicht. Amber, onze Golden Retriever, keek me aan met een warme blik van kameraadschap. Vriendschap zoals je dat bij mensen maar weinig tegen komt. Haar warme snuit duwde ze in mijn hand. Met een spurt liep ze op huis aan. Thuisgekomen hadden we heel wat te vertellen. Hazen op de vlucht en vos achterna gezeten en zelfs de kievieten waren in een grote groep van ca 50 stuks gesignaleerd door ons. Thuisgekomen was iedereen wakker en klaar voor het ontbijt. Alleen onze steenuil zat lekker te dromen in zijn uitkijkpost
In een van de eikenbomen. Maar goed, hij heeft nachtdienst gehad en verdient zijn rust.
Een schort voor, eieren klutsen, biefstukje bakken. Een echt ouderswets ontbijt zoals mijn opa en oma uit Brabant dat maakten. Een gewoonte die ik met genoegen heb overgenomen. Op zondag een biefstukje bakken, de pan op tafel en dan heerlijk het brood soppen in de pan. Een kop koffie en dan heerlijk genieten van elkaars verhalen.
Inmiddels was het stevig gaan regenen. Met donderend geraas viel de sneeuw van het dak naar beneden. De schapen en de kippen waren hun hok niet uit te krijgen. Gelijk hebben ze. Het gras was bedekt met een grote hoeveelheid water.
Sneeuw en regen zijn dan niet echt fijn. De modder deed de schapen centimeters wegzakken. Nog voordat ik het hek achter hen dicht kon doen, waren ze al weer gekeerd. Met een geweldige spurt wrongen zij zich een weg naar de stal.
Zich maar eens lekker uitschuddend kropen ze maar weer lekker onder de wol.
Niets is fijner voor zo'n schaap dan zijn eigen warme plekje in de stal onder zijn eigen warme deken.
Ik heb ze maar lekker verwend met wat stevig bruin brood. Wij een lekker ontbijt, dan zij ook dacht ik. Wat kunnen mensen en dieren toch veel gemeen hebben met elkaar. Helaas voor hun geen koffie en gezellige vakantiefoto's van Kreta. Tenslotte moet er wel verschil zijn vind je niet?
|
