Uit het dagboek van Adriaan.
22 februari 2001
Beste boeren, burgers en buitenlui,
We hebben gehuild.
Als je dromen uitkomen en je eindelijk beesten kunt houden als hobbyboer, geef je al je tijd en energie aan het opbouwen van een band met je beesten. Wat kunnen we genieten van onze maestro mijnheer haan. Zo parmantig als hij over het erf loopt en iedere ochtend ons wekt met een indrukwekkende solo, zorgt voor een hechte band. Wat is mooier dan zo'n natuurlijke wekker, tenminste, als die niet om 5 uur in de ochtend afgaat. Ook de katten die zich heer en meester voelen op het erf geven geweldig kijk plezier. Vandaag had een van de katten een muis gevangen. Na een kwartier spelen kwam Amber onze hond eens polshoogte nemen. Ze vond het zo interessant, dat ze op een vriendschappelijke wijze haar poot op de kat legde, die er zo van schrok dat ze de muis liet lopen. De hond was met een razend snelle beweging omgedraaid en had de muis bij zijn staart vast. Zo liep ze parmantig rond om haar jachttrofee aan iedereen te tonen.
Onze schapen hebben ook ons hart gestolen. Ze zijn zo mak en zo vriendelijk, dat we er werkelijk om vechten om ze te voeren of op stal te zetten. Toen ik op gisteren de stal op deed, was ik verrast om maar 1 schaap op me af te zien stormen. Normaal is het duwen tussen die twee om als eerste buiten te zijn en een snee brood te krijgen. Heel stilletjes stond in een hoekje één van de schapen.
Een klein beetje schuim op de bek en weinig fut. De dierenarts kwam snel, nieuwsgierig naar de nieuwe bewoners op de boerderij. Nu zeggen de boeren "een ziek schaap is een dood schaap", maar dat vind ik zelf een tamelijk boute uitspraak. Helaas, helaas. Ze kregen gelijk binnen twee uur lag het schaap dood in de stal. Nu zie langs de kant van de weg regelmatig allerlei dode koeien, kalveren of schapen liggen, klaar om opgehaald te worden, maar dat kon ik toch niet over mijn hart verkrijgen. Nee, ik moest weten waaraan het schaap dood is gegaan. Toen we het schaap inlaadden om een onderzoekscentrum te brengen, huilden we bittere tranen. "En de lammetjes dan, die er in zitten", riep één van de kinderen. "Zijn die nu ook dood?". Helaas wel ja, was mijn antwoord.
Mijn grapjes van een jaar gratis shoarma om de boel wat op te vrolijken kwam niet echt over. Als blikken konden doden, had ik naast het schaap op de kar gelegen.
Je hecht aan beesten. Vooral als ze afhankelijk van je zijn.
De sectie had geen duidelijke doodsoorzaak. Een lichte longontsteking en uierontsteking, maar dat was geen aanleiding tot een acute dood.
Deze week is er met de kinderen veel over de andere kant van het leven gepraat.
Dood hoort bij het leven. Het doet pijn en je went er nooit aan. "Papa, waarom huil je?" vroeg Adriaan junior. "Koop dan een nieuw schaap," was zijn praktische oplossing. Met zijn geldkistje in zijn hand keek hij mij vertroostend aan. Op de achtergrond blaatte een eenzaam schaap. Ik wist zeker dat het schaap ook huilde. Ik kon het horen, dat verzeker ik je. Oké jongen, fijn dat je me wilt helpen, "maar weet je", "papa mist een schaapje en dat doet pijn". Even dwaalde mijn gedachten naar het oude verhaal van de goede herder die zijn kudde in de steek liet om één schaap te redden. Opeens begreep ik wat hij voelde. Ik zou hetzelfde gedaan hebben
|
